review by Izabelle

---

เรื่องย่อ
เฟมิลล่า เด็กสาวอัจฉริยะทางดนตรีแห่งเมืองเซเวน ที่ต้องทำงานสายตัวแทบขาดเพียงลำพังเพื่อหาเลี้ยงตัวเองและจ่ายภาษีที่ดิน บ้าน..หรือคฤหาสน์ร้าง แห่งนี้คือสิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่

จนกระทั่ง เมื่อวันครบรอบวันเกิดปีที่ 15 ของเธอ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป บ้านและหนังสือเล่มนึง นำผ่านเธอกลับไปสู่ที่ๆเธอควรอยู่ อาณาจักรแห่งมนตรา เซวีน่า
ป้าเฟ แม่บ้านผู้สามารถ ซึ่งรอคอยเฟมิลล่ามาตลอด 9 ปี เป็นผู้ออกมาต้อนรับเธอ เฟมิลล่าจึงได้รู้ความจริงถึงการคงอยู่ของครอบครัวเธอ แต่ด้วยสาเหตุหลายๆอย่าง ญาติสนิทที่เหลืออยู่ของเธอไม่สามารถแสดงตัวออกมาได้

เธอเข้าเรียนโรงเรียนเวทย์แห่งเซวีน่า ได้เรียนรู้การใช้พลังในตัวเธอที่ไม่เคยรู้มาก่อน
ที่นี่เองเธอได้เรียนรู้วลีแห่งอัญมณี และทฤษฐีเจ็ดสมบูรณ์แห่งการสร้างอาณาจักรเซวีน่า อันทำให้เป็นอาณาจักรสวยงามและสันติสุขมาเป็นเวลาสามพันปี
ทว่า เมื่อมีได้ก็ต้องมีเสีย การสร้างอาณาจักรแห่งนี้ทำให้บุคคลผู้นึงต้องสูญเสียมากมาย หลายชีวิตต้องสังเวยไปกับความโกรธแค้นของบุคคลผู้นั้น

บัดนี้เป็นหน้าที่ของเฟมิลล่าที่ต้องแก้ไข


จุดเด่นของเรื่อง
เซวีน่า เป็นโลกแฟนตาซีโลกนึงที่นิยามไว้อย่างลงตัวและชัดเจน ไม่ว่าจะเรื่องการแบ่งเขตแดนของเมือง ขนบธรรมเนียมประเพณี เชื้อชาติ และประวัติศาสตร์
น่าชมเชยการเก็บรายละเอียด ข้อมูลของคนเขียนว่าทำได้ดี และเด่นดีเสียด้วย
คาแรคเตอร์แบ่งแยกด้วยฐานะสังคมและประวัติความเป็นมา ทำให้จุดด้อยในเรื่องความเหมือนของนิสัยในหลายๆตัวละคร ถูกกลบลงไปได้อย่างสวยงาม
ทำนองการแต่งของเรื่องที่แฝงความสนุกสนานไว้เสมอ เรื่องเศร้า เรื่องตลก เรื่องเครียดและการแทรกความแฝง ทำได้อย่างสมดุล จนทำเอาอ่านติด วางไม่ลงง่ายๆ


จุดด้อยของเรื่อง
เหมือนฟิคในเนททั่วไป มักมีการแทรกเรื่องตอนหลังทำให้บางช่วงมองเห็นความไม่ลงตัว เพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่ได้เกิดจากการร่างมาแต่ต้น
แต่ก็ถือว่าน้อยไม่เป็นที่สังเกตเท่าไร


Quote ประทับใจ
...." .... แม้จะมองว่ามันไม่ยุติธรรม ที่คนคนหนึ่งทำไมต้องเสียทุกอย่างเพื่อคนที่เขาไม่รักเรา แต่เธอคนนั้นก็ได้เลือกที่จะทำสิ่งสุดท้ายเพื่อความพอใจของตน เมื่อคนเราทำเพื่อความพอใจ ความยุติธรรมที่หนูกำลังพูดมันก็ใช้ไม่ได้ ความยุติธรรมตั้งขึ้นมาเพื่อวัดความพอใจที่เท่าเทียมของทั้งสองฝ่าย....." เฟมิลเงยหน้าขึ้น
" ความยุติธรรมคือความพอใจที่เท่าเทียมของทั้งสองฝ่ายเหรอคะ"
"ใช่ หากทั้งสองฝ่ายพอใจ ไม่ว่าฝ่ายไหนสูญเสียมากกว่าหรือน้อยกว่า ย่อมยุติธรรมทั้งนั้น....."


ความเห็นส่วนตัวและคำแนะสำหรับผู้สนใจ
ชอบโลกของเซวีน่ามากๆ นานแล้วที่ไม่ได้เจอนิยายที่สร้างโลกได้ดี และทำให้ชอบได้เท่านี้
นับเป็นเรื่องที่อ่านคุ้มค่าและอ่านได้หลายรอบ เรื่องนึงในรอบปีเลยละ
แต่ ไม่เหมาะกับคนที่ชอบอ่านเนื้อเรื่องแบบสแกนเร็ว เพราะข้อมูลเยอะพอสมควรถ้าไม่อ่านให้ดี ตกหล่นไปจะข้องใจซะเปล่าๆ
รักหวานๆแบบหญิงสาว แต่ถ้าหนุ่มๆคนไหนชอบรักโรแมนติก จะลองอ่านแล้วติดใจ เบลก็ไม่แปลกใจล่ะ หุๆๆ ^^

ป้ายบอกทาง
Sevena Fans Clubs สำหรับคนที่ตกหลุมรักเซวีน่าเข้าให้แล้ว
เด็กดีดอทคอม สำหรับคนที่ต้องการลองอ่านบทต้นๆเพื่อการตัดสินใจซื้อ
หรือคนที่อ่านจบแล้ว ตอนนี้มีside storyของไมล์ และเรื่องอ่านๆที่กำลังจะมีต่อในเร็ววัน ^^

ความเป็นมาของหนังสือ
เจ เอ็ม แบรี่ ผู้แต่งปีเตอร์ แพนผู้โด่งดังในปี 1904 ก่อนเขาจะได้ตายได้สร้างกุศลที่ยิ่งใหญที่สุดอยู่ครั้ง คือการยกลิขสิทธิ์ทุกประเภทเกี่ยวกับเรื่องปีเตอร์ แพน แก่มูลนิธิโรงพยาบาลเด็กเกรทออร์มอนด์สตรีทในปี 1926 ก่อนเขาจะเสียชีวิตในอีก 11 ปีต่อมา

จนกระทั่งในปีที่ครบรอบ 100 ปี ปีเตอร์ แพน ทางมูลนิธิได้จัดประกวดภาคต่ออย่างเป็นทางการของปีเตอร์ แพน เป็นครั้งแรก โดยมีเงื่อนไขว่า จะต้องรักษารูปแบบการเขียนและตัวละครหลักๆของเรื่องไว้อย่างครบถ้วน โดยเฉพาะจิตใจที่เป็น "เด็ก" ตลอดกาลของปีเตอร์ แพน

และนี่ คือภาคต่ออย่างเป็นทางการที่ผ่านการคัดเลือกมาได้
"ปีเตอร์ แพนกับ ฝันร้ายแห่งเนฟเวอร์แลนด์" โดย เจอรัลดีน มาค๊อกรัน

เนื้อเรื่องช่วงต้นโดยย่อ
วินดี่และบรรดาเด็กหลงที่เคยอยู่ในเนฟเวอร์แลนด์ ตอนนี้พวกเขาโตกันหมดแล้วในโลกแห่งความจริง ณ กรุงลอนดอน ต่างคนต่างก็มีครอบครัวของตนเอง

แต่แล้วความฝันแห่งเนฟเวอร์แลนดก็ตามมาสิงสู่พวกเขา ทุกคืนที่หลับเขาจะฝันเห็นแต่เนฟเวอร์แลนด์ ได้เล่นน้ำกะเหล่านางเงือก ได้พบกะพวกอีนเดียนแดง หรือผจญภัยไปตามบ่อบึง
ทว่า... มันไม่ใช่ความฝันที่ดีนัก เมื่อทุกครั้งที่พวกเขาตื่นขึ้นมา มักจะมีสิ่งของผิดแปลกที่ไม่ได้ตั้งใจติดมือมาด้วยทุกครั้ง หรือแม้แต่หากฝันถึงการเล่นน้ำกับเหล่านางเงือก ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เมื่อตื่นนอนขึ้นมา ชุดนอนของพวกเขาจะเปียกแฉะแค่ไหน

และมันเป็นอย่างนั้นทุกคืน หรือทุกวันเมื่อเขางีบหลับ

มีบางอย่างผิดปกติกับเนฟเวอร์แลนด์ และ ปีเตอร์ แพน เจ้าเด็กที่ไม่เคยโต และบินได้คนนั่น อาจจะกำลังต้องการความช่วยเหลือ
แต่มีแต่เด็กกับผงนางฟ้าเท่านั้นที่สามารถบินไปเนฟเวอร์แลนด์ได้ พวกเขาจะทำอย่างไรดี

แนวการเขียน
เราไม่เคยอ่านปีเตอร์ แพน ฉบับดั่งเดิมมาก่อน เลยไม่รู้ว่าเรื่องนี้คงความเป็นปีเตอร์มากแค่ไหน
แต่ที่แน่ๆ เป็นเรื่องนี้ใช้แรงจินตนาการในการอ่านสูงมาก เพราะหากจะคิดถึงเรื่องสมเหตุสมผลในเนฟเวอร์แลนด์ละก็ มันคงจะเหนื่อยพอๆกับปลูกต้นไม้ให้ขึ้นกลับหัวนั่นละมั้ง

ตั้งแต่ต้นเรื่องจนเกือบถึงกลางเล่ม เรียกได้ว่าต้องจินตนาการตามโลกเนฟเวอร์ในทัน พูดจริงๆคือเกือบจะโยนหนังสือเล่มนี้ทิ้งหลายรอบล่ะ =.=
พึ่งรู้สึกตัวว่าจินตนาการตัวเองไร้ความกว้างไกลอย่างแรงก็เพราะอ่านไอ้นี่แหละ ....

พอผ่านครึ่งหลังไป เนื้อเรื่องค่อยเป็นรูปเป็นร่างและพอจะทำให้นึกออกได้ในที่สุดว่า ไอ้คณะใหญ่ที่เดินทางมาเนฟเวอร์แลนด์เนี่ย มาทำอะไรกันแน่...... และพอจะเริ่มเดาสิ่งที่เกิดขึ้นได้บ้าง แต่สรุปแล้วมันก็ไม่ได้ตรงตามที่คิดนักหรอก...

ตัวร้ายกว่าจะโผล่หัว ไม่สิกว่าจะรู้ความว่าอะไรคือตัวร้ายตัวการของเรื่อง มันก็นานโข จนจะจบนู้นแหละ ดังนั้นเรื่องออกจึงเขียนในมุมมองเดียว เพราะไม่มีมุมตัวร้ายให้เห็น คณะปีเตอร์ เดินทางไปเรื่อยๆ
เหมือนนิยายเยาวชนผจญภัยที่เคยอ่าน

ข้อสังเกต
เก็บรายละเอียดของพวกตัวละครเก่าๆได้ดี เงื่อนไขที่วางปมไว้ก็ดูเรียบง่าย แต่มันก็แจ๋วจริงสมที่ผ่านงานประกวดมาได้

ข้อดี
เสริมสร้างจินตนาการ

ข้อเสีย
รู้สึกเหมือนแก่ลงเมื่อเริ่มตามเรื่องไม่ทัน......

คำเตือน
สำนวนอาจจะไม่เหมาะสำหรับคนที่ชอบอ่านเรื่องที่มีเหตุมีผลมากกว่านี้ หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่ตัวเลือกของท่านแน่นอน

สรุปแล้ว เป็นหนังสือที่พออ่านได้ระดับหนึ่ง หากใครยังชอบ ปีเตอร์ แพน ลองอ่านดูได้ แค่ใครที่คิดว่าแก่เกินไป ลองอ่าน "ปีเตอร์ กับนักจับดาว"เรื่องที่เรารีวิวไว้คราวที่แล้วดีกว่า อันนั้นดูมีเหตุผลกว่าเยอะ
แต่มันก็ยังเป็นเรื่องของเด็กที่บินได้และไม่มีวันโตอยู่ดีอะนะ ~ (- - )~

ปีเตอร์แพน เรื่องของเด็กชายผู้บินได้และไม่มีวันโต นิทานอ่านเล่นที่เราๆคงจะพอเคยผ่านหูกันมาบ้างแล้ว และเรื่องก็เกิดขึ้นเมื่อลูกสาวตัวน้อยของผู้เขียนถามว่า "เด็กเหาะได้คนหนึ่งพบโจรสลัดคนหนึ่งได้อย่างไร?" แค่คำถามเล็กๆจากการอ่านหนังสือสักเล่มนึง เกิดมาเป็นหนังสืออีกเล่มนึง ด้วยประการฉะนี้

คงมีหนังสือเขียนเรื่องแบบนี้มาบ้างแล้วมั้ง แต่พอดีเราไม่เคยอ่านแหะ

---

เรื่องจากปกหลัง

หนูบินได้อย่างไร เกิดอะไรขึ้นในห้องเก็บสินค้าห้องนั้น
ทำไมพวกเขาต้องจัดยามเฝ้ามัน เพราะเหตุใดมอลลีจึงลงไปอยู่ที่นั่น ดวงตาที่เขามองเห็นในความมืดเป็นของเธอหรือ
ต้องใช่สิ! แต่คนแบบไหนกันที่มีดวงตาเช่นนั้น ตาซึ่งเรืองแสงในความมืด

หนูจะบินได้อย่างไรกัน
คำตอบ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม ต้องมีบางสิ่งเกี่ยวข้องกับหีบ หีบใบเดียวกับที่ทำให้กะลาสีประพฤติตนแปลกประหลาดมาแล้วในวันที่เรือออกจากท่า

เราจะต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรอยู่ในนั้น

การดำเนินเรื่อง

ตัวละครแบ่งออกเป็นสามกลุ่มเมื่อหลังจากผ่านช่วงต้นไปแล้ว การดำเนินเรื่องจึงสลับกันบทละกลุ่ม ถึงแม้อยากอ่านบทของกลุ่มใดๆต่อเนื่องมันก็ทำไม่ได้ ต้องบังคับตัวเองให้อ่านไปเรื่อยๆไม่ข้ามบท เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศคั่นช่วงเวลาให้ลุ้นและรอคอยได้เป็นอย่างดี

ถ้าทิ้งช่วงเวลาที่ตัดบทดี คนอ่านก็รู้สึกอยากอ่านตอนต่อมากขึ้น แต่พอเอาบทของอีกกลุ่มถัดไปมาลง แถมทิ้งปมไว้อีกนิด สามารถทำให้คนอ่านอยากอ่านต่อไปเรื่อยๆได้

เทคนิคนี้ก็สามารถใช้ในการเขียนฟิคได้เช่นกัน ก็แบบที่เขียนหลายมุมมองหรือเปลี่ยนฉากไปที่อื่นในขณะเวลาเดียวกันนั้นแหละ ถึงแม้ตอนที่เอามาคั่นจังหวะสั้นๆจะแค่หน้ากว่าๆหรือไม่มากนัก แต่ก็เป็นแรงกระตุ้นความอยากอ่านได้เป็นอย่างดี

ถ้าเทียบกับการเขียนแบบมุมมองเดียวแล้ว การเขียนแยกกลุ่มหลายมุมมองเป็นอีกระดับนึงที่ควรศึกษาไว้สำหรับนักเขียน

ตัวละคร

เด็กก็สมเป็นเด็ก ผู้ใหญ่ก็สมเป็นผู้ใหญ่ เด็กจะเกรียนก็เกรียนสมตัวไม่มีเด็กอัจฉริยะที่อยู่ๆก็รู้แจ้งมาเฉยๆ ทำให้รู้สึกว่าเรื่องมันค่อนข้างมีเหตุมีผลไม่ติดขัดเท่าไร
ในจุดนี้เท่านั่นนะน่ะ ส่วนที่เป็นแฟนตาซีก็ยังคงเป็นแฟนตาซีเหมียนเดิม ~( ^^)~

จุดที่ชอบ

"สุภาพสตรี" แห่งเรือแบล็กสแตช เด็ดมากๆ >.<
แล้วก็ประโยคที่ว่า
ไม่มีใครเข้าใจว่ามันยากแค่ไหน ไอ้การเป็นกัปตันนี่ บรรยากาศในช่วงประโยคนี้แจ๋วชะมัด

จุดที่ไม่ถูกใจ

"ทิงเกอร์เบล" ไม่ได้มีที่มาอย่างเด็ดดวงอย่างที่อยากให้มีเลยแหะ บู่วๆ >,<

ปล. ลองทายสิว่าเล่มต่อไปเราจะอ่านเรื่องอะไร @_@