เอริกะ แวมไพร์ยอดนักสืบ วิวาห์ผีดูดเลือด
สำนักพิมพ์ : Siam Inter Book
กลุ่มอายุ : วัยรุ่นมัธยมปลาย
ผู้แต่ง : Akagawa Jiro
ผู้แปล : กมลวรรณ สวงศิริกุล
ประเภทหนังสือ : บันเทิงคดี
หมวด/สาระการเรียนรู้ : นวนิยาย
ปก : อ่อน
จำนวน : 268 หน้า ปกราคา 200 บาท
ISBN 974-9983-83-1
วันนี้ Blog อัพเดทกันคึกคักเป็นพิเศษ น่าจะมีกฎใหม่ ห้ามซ้ำกันในวันที่คนอื่นลงไว้แล้ว สงสัยแบบนั้นคนเสนอได้ขอถอนตัวก่อนเป็นคนแรก เข้าเนื้อหาสาระกันเลยดีกว่า
เอริกะ แวมไพร์ยอดนักสืบ เริ่มตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1981 จนปี 2006 นี่ยังไม่จบโดยมีผลงานออกมาเกือบปีละเล่ม บางปีก็หยุดไปบ้างแต่รวมแล้ว 24 เล่ม สำหรับคนที่จะเตรียมซื้อฉบับของภาษาไทยก็เตรียมนับกันไปได้เลย
เรื่องราวของเอริกะคือการหาความจริงในสิ่งที่เกิดขึ้นที่มักจะเชื่อมโยงเกี่ยวข้องกับเรื่องของภูตผี โดยในเล่มที่หนึ่งมีสภาพแวดล้อมเกี่ยบกับโรงเรียนสตรี M ที่เธอเรียนอยู่ ถึงแม้ว่าตัวเอกของเรื่องเป็นเวมไพร์ แต่ในส่วนของการติดตามเรื่องราวก็ไม่ได้ใช้พลังพิเศษเพื่อเฉลยปริศนาของคดีเท่าไรนัก (คือมีใช้บ้างแต่ไม่น่าเกลียด) ส่วนใหญ่จะใช้ในการเอาชีวิตรอด แล้วสรุปที่ว่าเรื่องของภูตผีปิศาจที่ปรากฏขึ้นในแต่ละคดีเป็นเรื่องที่หลอกลวงขึ้นมาทั้งสิ้น อ่านตรงนี้หวนไปนึกถึงภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง Scooby-Doo ที่มักจะสรุปในตอนท้ายว่าผีนะมันไม่มีในโลก แต่ถึงแบบนั้นทุกคนก็ยังกลัว
ธีมของเอริกะคือนักสืบไวมไพร์หรืออย่างไร? ผมถามคำถามนี้ด้วยความสงสัยขณะอ่าน..
ตอนที่ หนึ่ง ฤดูหนาวอันยาวนาน เอริกะเรียนอยู่ในโรงเรียนสตรี M มีเพื่อนในวัยระเริง (บ้านเราใช้คำว่าแรดก็ชัดเจน) สนุกสนานเฮฮาใช้ชีวิตแบบเด็กสาว แต่วันหนึ่งเพื่อนเธอก็ไปเกี่ยวข้องกับคดีฆ่ากรรมและมันคล้ายกับการกระทำของผีดูดเลือด ซึ่งชวนสงสัยว่าเป็นคุณพ่อของเธอเป็นคนลงมือ นั้นทำให้เธอต้องเคลื่อนไหวเพื่อหาความจริง ดังนั้นความเป็นผีดูดเลือดของเอริกะเป็นเพียงแรงจูงใจที่ทำให้เธอเข้าไปเกี่ยวข้องกับดคีเท่านั้นในครั้งแรก
ตอนที่ สอง คดีงานลีลาศของเหล่าภูต ข่าวลื่อในโรงเรียนเรื่องของผีไร้หน้าทำให้นักเรียนต่างวุ่นวาย ก่อนที่จะมีการฆาตกรรมเกิดขึ้น สำหรับตอนนี้เอริกะก็เป็นเพียงเด็กมัธยมปลายสาวสวยที่มีคุณสมบัตินางเอกของเรื่องเท่านั้นจึงทำให้สามารถพิสูจน์ความจริงได้
ตอนที่ สาม สุนัขป่า ในอุทยานสตรี อยู่ก็มีนักเรียนชายคนหนึ่งย้ายเข้ามาในโรงเรียนสตรี พร้อมกับเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นทุกวัน เธอจึงสืบหาความจริง แต่ผมว่านี่ไม่ใช่ธีมของแวมไพร์สาวนักสืบหรอก น่าจะเป็น..
เอริกะสาวน้อยมัธยมปลาย กับคุณพ่อแวมไพร์เสียมากกว่า (ถึงแม้ว่าเธอจะโตขึ้นทุกเล่มไม่เหมือนคอยนานยอดนักสืบที่เด็กยังไงก็เด็กอย่างนั้นก็เถอะ )
เนื่องจากเล่มแรกที่อ่านนี้เขียนมานานกว่ายี่สิบปีแล้วความซับซ้อนของคดีหรือความสงสัยชวนให้คิดตามอาจจะน้อยไปบ้าง แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องราวที่อ่านง่ายได้มีช่วงสอดแทรกมุกให้ขำ แต่ละคดีก็มีจุดที่น่าสนใจที่ทำให้คนอ่านเกิดความรู้สึกอยากรู้ตามอ่านไปถึงเฉลยในตอนจบ จะติดก็ตรงที่รูปคดีมีความเข้มข้นน้อยละไม่บีบให้คนอ่านช่วยคิดตามไปกับเรื่องเท่าไร
ที่แปลกใจที่สุดคือตัวละครหันไปโทษคนเขียน หรือคนเขียนโน๊ตทิ้งไว้ในเรื่องอาจจะเป็นการสอดแทรกมุกแต่กลับทำให้สะดุดกึกอยู่เหมือนกัน
โดยสรุปสำหรับคนที่อยากจะอ่านแนวสืบสวนที่อ่านสบายๆไม่ต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความความสงสัย เรื่องนี้ละเหมาะนัก
